Leven in een film

Heb jij dat ook wel eens, dat je leven net een film lijkt?
Ik zat net in de trein, met melancholische muziek op (42 van coldplay, als je dat wil weten), met mijn hoofd tegen de stoel naar buiten te kijken, zag huizen en wegen en weiden en bomen en mensen en dieren voorbijschieten, zag dat de zon scheen, en dacht, hm, dit zou best een scène uit een één of andere dramafilm kunnen zijn, of een romantische comedy. Dat ik net van mijn geliefde vandaan kom bijvoorbeeld, of er juist naar op weg ben. Die treinreis zou dan waarschijnlijk mijn leven moeten voorstellen, of mijn gedachtengang - in films zit altijd overal een vage filosofisch-psychologische redenatie achter. En ik dacht, ik blijf gewoon zitten en reis verder, zie wel waar ik uitkom en hoe ik verder leef. Maar toen kwam mijn station en ben ik toch maar uitgestapt. De film hield ook meteen op.
Een andere filmscène uit mijn leven: ik zat naast een mooi meisje met rood haar op een schommelbank op een dakterras in de zon. Al had ik dan eigenlijk een jongen moeten zijn, want veel films zijn er niet met een scène over twee verliefde meisjes naast elkaar in de zon die elkaar nog niet te veel mogen aanraken, laat staan mogen zoenen, laat staan meer dan dat, omdat de een nog een vriendje heeft. Het zou mij in elk geval behoorlijk verbazen als daar een film over zou bestaan. Misschien moet ik maar eens mijn leven gaan uitwerken in een script en dat opsturen naar een producer. Ben benieuwd of er iemand interesse zou hebben.