Zelfbesef

Beetje bij beetje schep ik mezelf. Ik onderzoek stukjes, bestudeer ze nauwkeurig, en zet ze op hun plaats of vervang ze. Ik bouw mezelf opnieuw op. Heel langzaam. Het heeft geen haast. Het verwondert me hoe mooi die kleine stukjes mij zijn. Hoe kostbaar, hoe breekbaar, en tegelijk zo sterk.
Hoe wonderlijk is het, dat ik uit al die kleine stukjes besta. Hoe mooi is het, dat ik zelf kan kiezen welke stukjes ik het liefste wil hebben. Ik mag kiezen wie ik ben. Maar het heeft geen haast. Ik hoef niet heel mooi of goed te zijn. Ik hoef alleen maar mezelf te zijn.
Ik kies stukjes uit die fijn zijn. Soms zeggen ze ineens klik, en dan weet ik dat het goed is, dat het past en bij elkaar hoort. Soms denk ik na een tijdje ineens heel anders over die stukjes. Dat is niet erg, dan ga ik gewoon rustig door met kijken en zoeken, en kies ik weer nieuwe stukjes uit.
Het voelt veilig, tussen deze stukjes die ik zelf heb uitgekozen.
Het is fijn om mij te zijn.